Pałac w Galinach powstał w 1589 roku. Zdjęcia z tamtych czasów ukazują piękny, majestatyczny budynek otoczony ogrodem w stylu angielskim, do którego moża się było dostać tylko za pomocą mostu zwodzonego. Później dobudowano między innymi folwark i kuźnię, a pałac zmieniał swój kształt kilka razy. Po 1945 roku, kiedy właściciel majątku zginął podczas zsyłki na Sybir, miejsce zaczęło niszczeć, aż przeszło w ręce skarbu państwa. Potem były tam organizowane kolonie dla dzieci, a pałac wraz folwarkiem popadały w coraz większą ruinę. W 1995 roku pałac został sprzedany prywatnej osobie i od tego momentu odzyskuje, krok po kroku, swoją dawną wspaniałość i blask.

Obecnie w skład tego majątku wchodzi pałac i folwark, w których są hotel i restauracja, kuźnia w której odbywają się między innymi wernisaże, stadnina koni ze szkółką dla dzieci, korty tenisowe, przepiękny, odrestaurowany ogród oraz mnóstwo hektarów łąk, oczek wodnych i zarybionych jezior.

Pałac zrobił na mnie ogromne wrażenie, bo wyglądem, dbałością o szczegóły i dobre samopoczucie klientów, zupełnie nie odstaje od europejskich standardów. Co tu dużo mówić, po prostu szczęka mi opadła… Nie widziałam podobnego miejsca nigdzie indziej na Warmii, ale już doszły mnie słuchy, że instnieją, także będę eksplorować dalej. Dodam jeszcze, że w restuacji w folwarku jadłam najlepsze pierogi ruskie w życiu. Nawet moja mama, koneserka pierogów ruskich przyznała, że są doskonałe. Na stronie pałacu oglądałam ceny za wypad weekendowy i wygląda to całkiem w porządku, zwłaszcza biorąc pod uwagę ich ofertę.

Acha! I w samym środku sezonu, w weekend, pomimo ślubu i małego wesela, kiedy spacerowałam po obiekcie i ogrodach, byłam pratycznie sama. Jest to ogromny majątek, w którym wyobrażam sobie, że można cudownie oderwać się od rzeczywistości na weekend. Zresztą sami zobaczcie na zdjęciach poniżej :)

Folwark w pałacu w Galinach

Brama wjazdowa do pałacu.

Wspomniane w tekście ogrody angielskie, które mieszczą się tuż przy pałacu. Bajka! Do tego w weekend puste :)

Wspomniana Kuźnia w której odbywają się wernisaże.

Zarybiony staw przy pałacu.

Post #MojaWarmia – Pałac w Galinach pojawił się poraz pierwszy w marta.ninja.

Wspaniale jest eksplorować tereny na których się wychowałam i nareszcie docenić bogactwo mojego regionu. Wszystkie te miejsca znałam jako dziecko, a niektóre nawet można powiedzieć znam na pamięć, bo przyjeżdżałam tam bardzo często zaczerpnąć świeżego powietrza i nacieszyć się dziką przyrodą.

Miejsca o których piszę to Żywkowo, Nowa Wieś Iławecka i lasy w których się znajduje, Woryny i Solno. Jestem absolutnie przekonana, że dla 99,99% z Was nazwy te są czarną magią ;-) W mieście z którego pochodzę mówi się, że są to tereny gdzie diabeł mówi dobranoc. Tuż przy granicy z Kaliningradem, rzut mokrym beretem i jest już Rosja. Na mapie wygląda to tak:

Żywkowo (punkt A) nazywane jest bocianią stolicą Polski. Znajduje się tam od 40 do 60 gniazd bocianich. Droga wjazdowa do wioski jest iście magiczna, po obu stronach szosy znajdują się przepiękne stawy, nad którymi żeruje mnóstwo bocianów. Mnóstwo, czyli 20-30 bocianów, co wydaje się nieprawdopodobne na pierwszy rzut oka. Podczas spaceru po wsi cały czas niesie się głośny klekot, a ponieważ wieś jest malutka i liczy maksymalnie kilkanaście gospodarstw, to cały czas w zasięgu wzroku jest najmniej 10 gniazd bocianich. W samym sercu wsi znajduje się ośrodek Polskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków, a tuż obok niego wieża widokowa, która jest za darmo udostępniona zwiedzającym. Z owej wieży naliczyłam 21 gniazd bocianich. Sami zobaczcie:

Żywkowo jest piękną, zadbaną wsią. Tuż przy wjeździe znajduje się małe pole namiotowe, na którym stoi również domek do wynajęcia (25zł/os). Więcej informacji można uzyskać w domu numer 8 lub pod numerem telefonu 662 209 493. Jeśli szukacie miejsca na końcu świata, gdzie oderwiecie się od życia i codzienności, to polecam Żywkowo. Oprócz doglądania bocianów, można również rowerami zwiedzać okolice, bo przez wieś przechodzi ścieżka rowerowa.

W Żywkowie znajduje się również muzeum bociana, ale akurat podczas mojej wieczornej wizyty było zamknięte. W jednym z gospodarstw można kupić świeży miód i konfitury, a i świeże jajka od wolnej i szczęśliwej kury na pewno by się znalazły. Co ciekawe, Polskie Towarzystwo Ochrony Ptaków jak się okazuje nie tylko ogląda ptaki, ale również organizuje różne ciekawe spotkania i akcje, na przykład regularnie szukają wolontariuszy do Akcji Wierzba, czyli ogławiania wierzb. Dla chętnych jest zapewniony nocleg, pokazy edukacyjne w ośrodku i część wyżywienia. Jak na tak małą wieś, całkiem dużo się tam dzieje!

Jeszcze zanim dojechałam do Żywkowa, po drodze we wsi Woryny odkryłam wielkie stawy rybne (punkt D na mapie), gdzie można złowić pstrągi, karpie, liny, sumy i inne ryby. Stawy wyglądały imponująco, było tam zaledwie 2 wędkarzy, więc jest całkiem intymna atmosfera ;-)

Prosto z Żywkowa pojechałam do Nowej Wsi Iławeckiej, bo moja mama zapamiętała, że jest to piękna, sielska wieś. Wieś jest taka sobie, ale za to po drodze odkryłam ogromne połacie krzaczków jagód! (punkt B na mapie) Kiedy z drogi 511 skręcicie na Nową Wieś Iławecką, to polną drogą, w większości pokrytą płytami betonowymi, dojedziecie do lasu. Po obu stronach drogi w lesie, jak okiem sięgnąć ciągną się krzaczki z jagodami. Coś niesamowitego! Część jest przebrana, ale wystarczy wejść 2 minuty w las, aby móc je zbierać garściami.

Na zachód słońca zajechałam do Solna, gdzie w samym środku lasu znajduje się jezioro. (punkt C na mapie) Jest to miejsce, które odwiedzałam wiele razy w dzieciństwie, wiem też że sporo osób jeździ tam na grzyby. Podobno w jeziorze można się kąpać, ale ja nigdy tam nie pływałam. Słyszałam również, że można tam spać na dziko w namiocie.

Samo miejsce jest z reguły wyludnione, no chyba że akurat jest tam kilku wędkarzy. Polecam zarówno długie spacery po lesie, jak i wycieczki rowerowe.

Wszystkie miejsca, które dzisiaj opisałam najlepiej ułożyć sobie na trasie rowerowej i objechać polnymi drogami. Da się to zrobić bez problemu, pomimo że google nie pokazuje dróg leśnych, na przykład tych, którymi jechałam. Jak zawsze w takich przypadkach, bezcenna jest wiedza tubylców. Trzeba pamiętać, że tam w większości nie ma zasięgu a gps wariuje, także mapa papierowa wskazana.

To teraz wystarczy się spakować w samochód czy też sakwy rowerowe i wyruszyć na odrywanie Warmii. Polecam z całego serca :-)

Cover photo by Evgeni Zotov

Post #MojaWarmia – śladem bocianów, jagód i jezior ukrytych w lasach. Żywkowo i okolice. pojawił się poraz pierwszy w marta.ninja.

Kilka dni temu rzucił mi się w oczy wywiad z Czesławem Mozilem, o znamiennym tytule “Polacy często uważają się za lepszych niż przybysze z innych krajów i są rasistami”. Najpierw się wściekłam i stwierdziłam, że nie będę czytać tego jak sądziłam beznadziejnego artykułu.
Następnego dnia, w nawiązaniu do tego wywiadu chłopak mi zwrócił uwagę, że może jednak Czesław ma trochę racji i przypomniał o kilku sytuacjach. W końcu wywiad przeczytałam. Jest genialny, tylko tytuł ma beznadziejnie tendencyjny.
Kolejnego dnia na twitterze jedna z bardziej znanych blogerek emigrantek, napisała że największą przyjemność jej sprawia, kiedy Anglicy nie mogą zgadnąć kim jest po akcencie. To niewinne stwierdzenie…

…było jak wyciągnięcie zawleczki

Dlaczego my Polacy jesteśmy tak cholernie zakompleksieni? Dlaczego wstydzimy się naszego pochodzenia? Komu i co chcemy ciągle udowadniać?

Przyznam, że kiedy pierwszy raz mieszkałam w Londynie kilka lat temu i nikt nie mógł zgadnąć skąd pochodzę, bo nie mam typowego polskiego lica, byłam bardzo zadowolona.
Kiedy się przeprowadzaliśmy i ciągle słyszałam “Tylko uważaj na Polaków”, “Unikaj polskich dzielnic” itd to nie widziałam jeszcze w tym nic złego.
Kiedy słyszałam jak Polacy z niejaką wyższością wypowiadali się, że niepotrzebnie Anglia otworzyła granice dla Rumunii i Bułgarii, nie obchodziło mnie to jakoś szczególnie.

Rasizm, zakompleksienie, klapki na oczach – nazwij to jak chcesz

Jakiś czas temu poszłam na spotkanie dla coachów. Było tam bardzo międzynarodowe towarzystwo, w tym dwóch Polaków, profesjonalnych coachów. W pewnym momencie sytuacja zrobiła się bardzo dziwna – staliśmy tylko we trójkę, ja mówiłam po polsku, ale oni powiedzieli, że wolą raczej po angielsku. Dostałam po wizytówce (imiona i nazwiska mieli zangielszczone), dali do zrozumienia, że nie chcą być identyfikowani z Polską, i odeszli.

Miałam ogromne szczęście spotkać w pracy Bena, który nauczył mnie być dumną ze swojego pochodzenia. Pamiętam to jak dziś, kiedy siedzieliśmy na lunchu i powiedziałam mu, że muszę znaleźć jakiegoś dobrego nauczyciela, który pomoże mi się pozbyć mojego beznadziejnego akcentu. Ben, który jest Brytyjczykiem z krwi i kości, powiedział mi, że tego nie rozumie. On uważa, że to super że ludzie mają różne akcenty i on na przykład ma akcent z New Castle, który przecież też brzmi obco w Londynie. Powiedział też, że zna dużo Polaków, przyjaźni się z kilkoma i nie rozumie, dlaczego tak bardzo chcemy wymazać swój kraj z życia.
Zrobiło to na mnie ogromne wrażenie. Długo we mnie pracował ten temat i stwierdziłam, że on ma rację. Do cholery.

Umówmy się, po kilku latach mieszkania w Anglii, USA czy Niemczech nie staniesz się Anglikiem, Amerykaniniem czy Niemcem.

To kim jesteś?

Jako psycholog obawiam się, że tu wcale nie chodzi o Polskę. Obstawiam, że Ci ludzie po prostu nie akceptują siebie, źle się ze sobą czują i szukają na to remedium. Próbują uciec od siebie i od swoich problemów.

Niestety mam bardzo złą wiadomość. Nie da się uciec.
Trzeba to przyjąć. W języku angielskim jest na to cudowne określenie – embrace, które oddaje to w pełni.

Kiedy nauczysz się akceptować swoje porażki i potknięcia, zrozumiesz, że to samo może się przytrafić innym.

Nikt i nic nie jest doskonałe, żaden kraj i żadna nacja.

Wypieranie się korzeni tylko spycha Cię w samotność.

Jestem Polką i jestem z tego dumna. A Ty?

Photograph by MyHomeDeco

Post Jestem Polką i jestem z tego dumna! pojawił się poraz pierwszy w marta.ninja.